Catjohnny
Cajohnny - Old man 6 in Thai
 

Home esso
=> Old man 1
=> Old man 5 in Thai
=> Old man 6 in Thai
Board
Polls
Pictures for Anti-Esso people
Other Website
About Me Catjohnny Stuya (Fake name of course)
No name


Copyright by Me (Catjohnny Stuya) of course. Do not copy my story for money. I'll send Killer Taksin to kill you.
ตอนที่ 6 ทำลายรถบรรทุก การหลับของเบลดนั้นสนิทแต่ทว่าเบลดกลับฝันแปลกๆ … เบลดตื่นขึ้นมาในที่ที่เป็นห้องเล็กๆที่เป็นสี่เหลี่ยม ผนังนั้นดูเรียบง่ายอย่างมากเพราะทาด้วยสีขาวที่ดูจืดชืดที่สุด เต็มห้องมีลูกบอลสีขาวที่มีคำว่า “โง่” กองอยู่จำนวนมาก ไม่มีคำว่า “ฉลาด” อยู่สักที่เดียว นอกนั้นเป็นโง่ทั้งหมด ทั้งภาษาใต้ ภาษาเหนือ ภาษาลาว ภาษาคนบ้า ภาษาคนเต่าหอม และอีกมากมาย เบลดตะลึงที่เห็นสมองตัวเองที่มีแต่ตัวโง่ ทำให้อยากฆ่าตัวตาย ก่อนที่เบลดจะทำได้นั้น “ข้าหาตัวเจ้าเจอแล้วเบลด” เสียงนั้นออกมาจากลำโพง stereo รุ่นเสียงชัด เสียงแจ๋ว สไตล์คนแก่ ทำให้เหมือนเสียงจากสถานที่จริง เป็นรุ่นที่แพงมาก เครื่องนี้เบลดอยากได้มานานแล้ว “ข้าจะทำให้เจ้าเป็นที่หนึ่งของโลกให้ได้ ข้าจะมอบความรู้ ความสามารถ ความคิดให้ ถ้าเจ้าอยากได้ก็พูด อยากได้ ถ้าไม่อยากได้ก็พูด ไม่อยากได้” เสียงนั้นพูดเหมือนสอนเด็กอนุบาลพูด แต่เบลดกลับไม่ได้ฟังและฉุนแทน “เฮ้ย เจ้าอยู่ที่ไหน แอบใช้ลำโพงสุดโปรดของข้าห๊ะ ของหวงน่ะเฟ้ย อยากได้มานาน” เบลดด่าทั้งๆที่ลำโพงเป็นของที่เบลดคิดตลอดเวลาจึงได้มาอยู่ในสมอง “พอก็ได้ ไม่เล่นลำโพงแล้ว” ชายหนุ่มไม่มีหน้าเดินออกมา หน้าเป็นเงาตลอด “มีตัวบ้าอะไรอย่างนี้ในจิตใจข้าด้วยเรอะ” เบลดตะโกน “ออกไป หน้าไม่หล่อ” “ข้าน่ะ มาเสนอข้อเสนอพิเศษ” ชายผู้นั้นพูด “หน้าไม่หล่อเหมือนพี่เบิร์ด ดาราขวัญใจข้า ออกไป” เบลดด่าแล้วหยิบคำว่าโง่โยนใส่ “โอเค โอเค เปลี่ยนหน้าก็ได้” ชายผุ้นั้นเปลี่ยนหน้าเป็น Mr.Bean “โฮ้ Mr.Bean ขวัญใจทางด้านความโง่ของข้าเลยล่ะ” เบลดพูดแล้วเข้าไปกอด “ข้าน่ะคือ เรเซอร์ เป็นความมือในตัวเจ้าไงล่ะ ข้าน่ะเป็นความมืดที่มีชีวิตไงล่ะแต่ข้าน่ะคนละระดับกับพวกผู้พิทักษ์ของเจ้า ข้าไม่ใช่ความมืดธรรมดาเพราะข้าไม่ได้เกิดมาจากความมืดทั่วไป แต่เกิดมาจากความมืดในจิตใจคน (หรือความชั่วนั่นเอง) ข้าเพิ่งเกิดมาได้เพราะเจ้าพบกับเจ๊นั่นแหละ เด็กสาวคนนั้นแผ่รังสีความมืดในหัวใจออกมาตลอดเวลาและเจ้าก็ได้อยู่ใกล้มันมานานพอสมควรแล้ว ข้าจึงได้เกิดมาในล่ะ และข้าก็เป็นความมืดในหัวใจอยู่แล้วจึงอาศัยอยู่ในจิตใจเจ้าด้วยไงเล่า” เรเซอร์เล่าให้ฟังแต่เบลดก็ตามเคย … หลับในสมองตัวเอง “ถ้าเจ้าเสียการควบคุมจิตใจ ข้าก็จะใช้ได้นะ” เรเซอร์ยิ้มอย่างช่วยร้ายแล้วจัดการควบคุมสมองของเบลดทันที ทันทีที่ยึดครองร่างได้ ลูกบอลความโง่ก็หายไปเกือบหมดและลูกบอลความฉลาดหล่นโครมลงมาแทนจากหลังคาสมอง แล้วเรเซอร์ก็ตื่นขึ้นมาจากร่างเบลด เรเซอร์ยึดครองร่างและขยับเขยื้อนได้อย่างราบรื่นดี แต่แล้วเรเซอร์ก็ถูกฉุดกลับไป เพราะว่าในสมอง ลูกบอลความฉลาดหล่นลงมาแล้วทับเบลดจนตื่น เบลดจึงออกมาได้ใหม่ จิตใจเบลดนั้นชินกับร่างมากจึงฉุดเรเซอร์กลับไปได้อย่างง่ายดาย ในสมองอีกรอบ เบลดโกรธเรเซอร์มากที่ชิงร่างไป เลยท้าต่อย แต่ก็เละไม่เป็นถ้าตามเคย ตอนที่สะดุดขาตัวเองล้มนั้น หัวได้ไปชนลูกบอล “ฉลาด” เข้า เบลดจึงเกิดความคิดขึ้นมาแค่เสี้ยววินาทีหนึ่งแต่ก็จดจำเอาไว้ได้ “จงออกมา กองกำลังปู่บัง” เบลดจินตการณ์ แล้วปู่บังจำนวนนับไม่ถ้วนก็ทะลักออกมาจากที่ไหนไม่รู้มากระทืบเรเซอร์ตามที่เบลดจินตการณ์ไว้ “ฮ่า ฮ่า สู้ในสมองข้าน่ะ ไม่มีทางชนะได้หรอกนะ” เบลดหัวเราะเยอะ “แพ้แล้ว ยอมก็ได้” เรเซอร์ยอมแพ้อย่างง่ายๆ เบลดจึงกระโดดออกจากสมอง ...................................................................... “เบลด ตื่นเร็ว มาดูนี่” เจ๊บอกให้ดู ความเหม็นนั้นโชยมาก่อน เบลดหันไปมองตามที่เจ๊ชี้ มันคืออะไรก้อนเนี้ออะไรถูกเสียบอยู่บนไม้ราดน้ำแดงอย่างเยอะ แต่ดูไม่น่ากิน “นั่นมันไม้บาบิคิวยักษ์เหรอ” เบลดถาม “ศพยามตะหากเล่า คนที่จะทรยศหรือบอกความจริงของเมืองนี้ให้คนนอกฟังน่ะ โดนเสียบประจานอย่างนี้แหละ “และที่นี่คือหน้าบ้านฉันเอง” ดูๆแล้ว หน้าบ้านเจ๊ที่ใหญ่มหึมาจนเรียกได้ว่าเป็นคฤหาสน์นั้น รั้วเหล็กที่สูงตระง่านประมาณ 10 เมตรได้ ตรงยอดจะแหลมคมเพื่อเอาไว้เสียบประจานและป้องกันคนปีนข้าม ทางเข้านั้นมีอยู่แค่ช่องเดียวคือประตูหน้า ขนาดที่รถบรรทุกคันหนึ่งจะเข้าออกได้อย่างสะดวก ยามสองคนนั่งอยู่ในรถบรรทุกเฝ้ายามอยู่ ในสวนนั้นเป็นกองศพที่เก่าเกินไปที่จะโชว์หน้ารั้วแล้ว (เป็นกระดูกไปแล้ว ไม่เหม็น ไม่อุบาทว์เท่า) ก็เอาไปกองรวมกันเพื่อไว้ดูสถิติเฉยๆ นอกนั้นก็ดูเหมือนบ้านธรรมดาที่สวนสวยแค่เต็มไปด้วยศพ เบลดเดินเข้าไปหายามตรงๆ “มีธุระอะไร” ยามหน้าโหดที่อยู่ในรถบรรทุกถามอย่างเสียงดัง “ขอพบหัวหน้าองค์กรณ์รถบรรทุกหน่อย” ปู่บังพูดตรงๆ “หัวหน้าหลับอยู่ มาตอนเช้าแทนไม่ได้เหรอ ด่วนจริงๆเหรอ” ยามถาม “ด่วนสิ จะมาฆ่ามันไงล่ะ” เบลดพูดตรงกว่า “และทำลายรถบรรทุก” เจ๊พูดตรงที่สุด “เย้ ข้ารอเวลานี้มานานแล้ว ถึงเวลาที่รถบรรทุกจะเปลี่ยนหัวหน้าใหม่สักที แล้วเราจะเป็นคนดีกัน งั้นเข้าไปได้เลย ข้ากับเพื่อนจะคอยเชียร์พวกเจ้า และหนูเจ๊สู้เค้านะ” ยามตะโกน เงียบฉี่................ “ครอก...ฟี้” หัวหน้ารถบรรทุกยังกรนอยู่แสดงว่าไม่เป็นไร และทุกคนก็เข้ามาในบ้านเจ๊ซึ่งยิ่งใหญ่ยิ่งกว่าสำนักงานทั่วไปซะอีก เจ๊บอกว่าเป็นเงินที่เอามาจากค่าคุ้มครองจากคนทั้งเมืองนี้น่ะ “จะหลงไหมเนี่ย” ปู่บังพูดลอยๆเพราะเห็นความยิ่งใหญ่ของบ้าน แต่อยู่ๆก็มีสัญญาณเตือนภัยดังขึ้น “ยามพวกนั้นกดเหรอเนี่ย” ปู่บังถามตัวเอง ยามข้างนอกได้ยินสัญญาณเตือนภัยก็งง “ใครกดวะ” คนที่ 1 พูด “ไม่รู้” คนที่ 2 ตอบ ด้านปู่บังก็งงกันอยู่ เจ๊หันไปดูรอบๆแล้วก็พบว่าสิ่งหนึ่งผิดปกติ “เบลดหายไปไหนน่ะ” เจ๊ถาม “ทางนู้น” ปู่บังชี้นิ้วไปที่ห้องน้ำผู้หญิง “เฮือก! ห้องน้ำของแม่” เจ๊เอามือปิดปากเพราะตกใจ แล้วซักพักเบลดก็เดินออกมา “ไปขี้มาแล้วใช่ไหม” เจ๊ตะโกนถาม “ใช่” เบลดตอบเสียงโง่ๆ “กดชักโครกรึเปล่า” เจ๊ถามอีก “อึ๊ย! ลืมกด” เบลดตอบ “รู้แล้ว! นั่นคือสัญญาณเตือนภัยสำหรับกันลืมกดชักโครก” เจ๊พูด แต่แล้วเสียงกระทืบเท้าเสียงดังจนเหมือนเสียงเท้าช้างก็ลงมาจากบันไดชั้น 2 ทุกคนหันไปมองที่ผู้หญิงอ้วนคนที่มาแนะนำว่าเมืองนี้เป็นเมืองแห่งความสนุกสนานให้พวกเบลดฟัง “ใครแอบเข้าห้องน้ำแล้วไม่กดชักโครกฟะ” แม่เจ๊ตะโกนถาม เสียงกึกก้องทั่วบ้านที่ปกติเสียงจะสะท้านอยู่แล้ว ทำให้เหมือนสเตอริโอที่เบลดชอบ “ผมเองครับ” เบลดตอบ “ไปกดเดี๋ยวนี้ มันเหม็นรู้ไหม” แม่เจ๊พูด “ไปกดแล้วนะคร้าบ” เบลดตอบแบบกวนๆ “รีบๆไปซิวะมันเหม็น” เบลดเดินอย่างช้าๆ (สไตล์คนแก่) ไปกดชักโครก “เร็วดิวะ” แม่เจ๊เดินลงมาด้วยท่าทางโกรธมากแล้ววิ่งชาร์ตมากระโดดถีบเบลดลอบเข้าห้องน้ำ ผ้าห่ม หมอน และหมอนข้างมารับเบลดไว้ได้ทัน “โฮ่ เจอคนพลังแก็งค์ไก่อ่อนแล้ว แล้วแกด้วยจานิเตอร์มานี่ มาโดนลงโทษโดยการโดนรถบรรทุกแม่ชนอัดผนัง 50 ครั้งเดี๋ยวนี้นะ” แม่สั่ง “เรื่องไรเล่า เจ๊! อย่าไปฟังแม่ พี่จะปกป้องเอง” ปู่บังพูดเสียงหล่อ “ไม่เป็นไรหรอก คุณปู่ แค่นี้เบาะๆ ปกติโดนวันละพันครั้งอยู่แล้ว” เจ๊พูด “ใช่คนเปล่าวะ” ปู่บังพึมพำ “พลังแห่งสิ่งนี้ไงเล่า” เจ๊พูดแล้วโชว์สร้อยรูปเสือยี่ห้อ Esso ให้ดู “มันมีขายด้วยเหรอ อยากได้ อยากได้ ซื้อต่อโรตีร้อยอัน” ปู่บังขอซื้อ “ไม่ขายหรอก มันเป็นของที่ฉันขโมยมาจากแม่น่ะ” เจ๊ตอบ แม่โมโหขึ้นมาทันที “เมื่อไหร่วะ ไอ้ลูกเลว” แม่พูด “เพิ่มเป็น 200 ครั้งเลย” “คิดจะทำร้ายลูกตัวเองเหรอ ฝันไปเถอะ” เบลดลุกขึ้นมาตะโกนอย่างเท่ “คนที่ควรฝันน่ะพวกแกตั้งหาก” แม่พูดแล้วกระโดดถีบใส่พื้น จนพื้นแตก และทั้งบ้านสั่นสะเทือน “ถึงเวลาจัดการทำลายบ้านนี้แล้ว” แม่กระโดดซ้ำอีกทีจนหลังคาถล่มลงมาทับทุกคน พวกเบลดเข้ามาใช้เกราะพลาสมาของมอไซด์ “ยอดมากไอ้แก่ทั้งหลาย แต่พวกแกไม่มีทางชนะข้าหรอก” แม่ยิ้มอย่างโหดไปต่อยหลังคาที่หล่นลงมาใส่ไป “ด่าตัวเองเหรอ” ปู่บังเยอะเย้ย เบลดวิ่งเข้าไปทั้งที่หลังคายังหล่นไม่หมด และส่วนหนึ่งก็หล่นลงมาที่เบลดพอดี ชุดเครื่องนอนกระโดดเข้าไปช่วยโดยผลักเบลดออกไปจากทางเหมือนในการ์ตูนทั่วไปและก็ถูกทับซะเองแต่ชุดเครื่องนอนนั้นนุ่มเลยไม่เป็นไร “ไอ้งี่เง่า” แล้วด่าใส่เบลด เบลดกระหายการต่อสู้มานานเพราะอยากโชว์ออฟสุดๆ วิ่งเข้าไปหาแม่ต่อ แม่เห็นเบลดวิ่งมาแต่ไกลอย่างช้าๆ ก็วิ่งชาร์ตเข้าไป เบลดสั่งผู้พิทักษ์ที่เหลือมาป้องกันไว้แต่ก็ถูกซัดไปหมดด้วยหมัดของแม่ที่รุนแรงจนเห็นเป็นคลื่นอากาศเลย เศษแก้วที่มีจำนวนมากก็ยังลอยไปมาอยู่แต่ก็ถูกซัดไปด้วยหมัดอากาศของแม่ เบลดวิ่งหนี (อย่างช้าๆ) ปู่บังกระโดดออกมาช่วยกันไว้ด้วยโรตีสูตรกาวตราช้างที่แห้งแล้วจะแข๊งมาก แต่มันยังไม่แห้งเพราะเพิ่งทำ เบลดหนีออกมาได้สำเหร็จ แม่มือติดอยู่ในแป้ง ปู่บังเอาแป้งกาวตราช้างให้คลุมมือแม่แล้วก็หยิบแป้งมีดออกมาจะเสียบแม่ แต่ทันใดนั้นมืออีกข้างก็หวดมาอย่างเร็วเข้าหน้าปู่บังจังๆทำให้ปลิวไปไกล “พลังของแกคืออะไรกันแน่” ปุ่บังตะโกนถาม ถุยเลือดจากที่ปากแตก “หมัดโมเมนตัม ในถุงมือและถุงเท้าสีดำนี้มีมอเตอร์ซ่อนอยู่ และมันไม่ใช่มอเตอร์อะไรด้วยนะ มันคือมอเตอร์ที่รถบรรทุกใช้กันแต่นี่มันรุ่นใหม่เลยเล็กกว่าและแรงกว่า ข้าใส่น้ำหนักไว้ตรงกลางตัวข้า และข้าจะให้น้ำหนักกลิ้งไปที่ด้านใดด้านหนึ่งก็ได้ ทำให้ด้านนั้นหนักขึ้นมากและกลายเป็นหมัดแห่งพลัง อีกด้านที่ไม่มีน้ำหนักอย่างเลยก็จะกลายเป็นหมัดเร็วน่ะสิ ส่วนขา ข้าใส่ไว้เท่าๆกันทั้งสองข้าง” แม่อธิบาย




Add comment to this page:
Your Name:
Your Email address:
Your website URL:
Your message:

 
=> Do you also want a homepage for free? Then click here! <=